poprzednie przepisy


Sekcja 3

Informacje

art. 11
1. Każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego.

Taki wniosek może pozostać nieuwzględniony, jeżeli nie będzie dotyczył faktycznie mającego się odbyć przywozu lub wywozu.

2. Informacje udzielane są wnioskodawcy bezpłatnie. Jednakże gdy organy celne poniosły szczególne wydatki, zwłaszcza na przeprowadzenie analiz lub ekspertyz towarów, jak również w związku z odesłaniem ich do wnioskodawcy, kosztami tymi może zostać obarczony wnioskodawca.
art. 12
1. Organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe.

2. Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, której udzielono informacji, jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru.

Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.

3. Osoba, której udzielono informacji, musi udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji.

4. Wiążąca informacja taryfowa jest ważna przez okres sześciu lat, licząc od daty jej wydania. W drodze odstępstwa od art. 8 informacja zostaje unieważniona, jeżeli została wydana na podstawie podanych przez wnioskodawcę nieprawidłowych lub niekompletnych danych.

5. Wiążąca informacja taryfowa traci ważność, gdy:

a) w wyniku wydania rozporządzenia staje się sprzeczna z ustanowionym w ten sposób prawem;

b) staje się niezgodna z interpretacją jednej z nomenklatur określonych w art. 20 ust. 6 bądź, na poziomie Wspólnoty, przez zmianę not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej lub na skutek orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, bądź, w skali międzynarodowej poprzez wydanie opinii dotyczącej klasyfikacji lub przez zmianę not wyjaśniających do nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, przyjętego przez Radę Współpracy Celnej; w tym wypadku datą, z którą wiążąca informacja taryfowa traci ważność, jest data publikacji komunikatu Komisji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria C);

c) o cofnięciu lub zmianie wiążącej informacji taryfowej zostaje powiadomiona osoba, której udzielono informacji.

6. Osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej, która traci ważność zgodnie z ust. 5 lit. b) lub c), może posługiwać się nią dalej przez okres sześciu miesięcy od daty publikacji lub powiadomienia, jeżeli zawarła na podstawie wiążącej informacji taryfowej i przed wydaniem odpowiednich przepisów taryfowych wiążące umowy kupna lub sprzedaży danych towarów. Jednakże w przypadku produktów, dla których wymagane jest przy dokonywaniu formalności celnych przedstawienie świadectwa przywozowego, świadectwa wywozowego lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu zwrotów, zamiast okresu sześciomiesięcznego uznawany jest okres ważności tego świadectwa.

W przypadku określonym w ust. 5 lit. a) rozporządzenie może określać termin, w którym stosuje się przepis pierwszego akapitu.

7. W okolicznościach określonych w ust. 6 klasyfikacja podana w wiążącej informacji taryfowej może być zastosowana jedynie do celów:

- określania należności celnych przywozowych lub wywozowych,

- obliczania zwrotów wywozowych i wszelkich innych kwot ustanowionych w wywozie lub przywozie w ramach wspólnej polityki rolnej,

- stosowania świadectw przywozowych lub wywozowych bądź świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu zwrotów, które są przedstawiane przy dokonywaniu formalności w celu przyjęcia zgłoszenia celnego danego towaru, o ile te świadectwa zostały wydane na podstawie wymienionej informacji.

Ponadto w wyjątkowych przypadkach, gdy zagrożone jest prawidłowe stosowanie przepisów ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej, można odstąpić od stosowania ust. 6 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 38 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [4] i w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków.

Sekcja 4

Inne przepisy

art. 13
1. Zgodnie z warunkami określonymi obowiązującymi przepisami, organy celne mogą przeprowadzić wszystkie kontrole, które uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych i innych przepisów dotyczących wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego. W przypadkach przewidzianych w porozumieniu międzynarodowym możliwe jest przeprowadzenie kontroli celnej w państwie trzecim w celu prawidłowego zastosowania przepisów wspólnotowych.

2. Kontrole celne inne niż kontrole wyrywkowe opierają się na analizie ryzyka z wykorzystaniem technologii automatycznego przetwarzania danych w celu rozpoznania i oszacowania wielkości ryzyka oraz ustalenia niezbędnych środków do oceny ryzyka w oparciu o kryteria ustalone na poziomie krajowym, wspólnotowym i, jeśli takie są dostępne, międzynarodowym.

Określenie systemu ramowego wspólnego zarządzania ryzykiem oraz ustalenie wspólnych kryteriów i obszarów kontroli priorytetowej następuje zgodnie z procedurą komitetu.

Państwa Członkowskie opracowują, we współpracy z Komisją, system komputerowy do wdrożenia systemu zarządzania ryzykiem.

3. W przypadku gdy kontrola przeprowadzana jest przez organy inne niż organy celne, kontrole takie powinny być wykonywane w ścisłej koordynacji z organami celnymi, a jeśli to możliwe, w tym samym czasie i miejscu.

4. W ramach kontroli przewidzianych w niniejszym artykule, organy celne i inne właściwe organy, takie jak organy weterynaryjne i policyjne, mogą przekazywać otrzymane dane dotyczące wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi i obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego, pomiędzy sobą, organom celnym w Państwach Członkowskich i Komisji tam, gdzie jest to wymagane w celu zminimalizowania ryzyka.

Przekazywanie poufnych danych administracjom celnym i innym organom (np. agencjom bezpieczeństwa) państw trzecich jest dozwolone tylko w ramach porozumienia międzynarodowego, i o ile zapewnione jest przy tym przestrzeganie obowiązujących przepisów o ochronie danych, w szczególności dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych i rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych.


następne przepisy